Ցավոք, դեռեւս ցավալի զիջումներ են սպասվում. Մխիթար Գալեյանի մայր

«Արդեն 6 տարի է։ Պպատերազմը սկսվել էր սեպտեմբերի 27, բայց էդ հիշողությունները, հիշում եմ, վերապրում եմ, իհարկե, ամենօր ենք վերապրում, բայց հատկապես էս հիշատակի օրերին ավելի շատ։

Էդպես, վերհիշում եմ, ինչ-որ գլխներովս անցել է էն դաժան օրերը, որ լուսաբացը սկսվեց գութով։ Ու զանգերով, զանգերով, անընդհատ փորձում ենք կապնվել, սակայն չէինք կարողանում։ Վերջապես, մի հատ հաղորդագրություն եկավ, որտեղ իրա գրածով եմ ասում, ռազվոդենք։

Ես ասեցի, բա ո՞նց է վիճակը, ասեց, այս անգամ վատ։ Ու էդպես։ Երևի 2 ժամ հետո, արդեն զանգեց, հարցրեցի, ասեցի՝ ո՞րտեղ ես, տղա ջան, ասեց, ներքևում եմ, դրսում եմ, բայց ես հասկացա, որ ինքը դիրքերում է, բայց ուզեցի, որ ինքը կհավատա, որ ես հավատացի իրա ասածին»։