Ես ընտրում եմ ապրել, ոչ թե գոյատևել և համբերել․ Լիլիթ Բասյան

Լիլիթ Բասյան​ը իր ինստագրամյան էջում գրում է․ «ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՐ ԱՎԵԼԻ ՀԱՐՄԱՐ Է ՔԵԶ ԶՈՀ ՏԵՍՆԵԼ, ՔԱՆ ԱԶԱՏ։

Մենք տարիներ շարունակ ապրել ենք մատրիցային ծրագրերի ազդեցության տակ։ Զոհի հոգեբանության, դատապարտման և սեփական անձը լինելու վախի ծրագրերի։

Մեզ մանկուց ներշնչել են. «Դու պետք է այսպիսին լինես։ Դու պարտավոր ես համապատասխանել ընդունված չափանիշներին։ Դու պետք է համբերես։ Իսկ եթե տարբերվում ես մյուսներից, ուրեմն քեզ հետ ինչ-որ բան այն չէ»։

Մեր ծնողների սերունդը մեծացել է խիստ սահմանափակումների պայմաններում։ Նրանց սովորեցրել են ենթարկվել, լռել, համբերել և վախենալ ուրիշների կարծիքից։ Եվ այդ համոզմունքները փոխանցվել են մեզ՝ որպես կյանքի միակ ճիշտ ուղի։

Բայց գիտե՞ք՝ ինչ եմ ես գիտակցել։

Եթե այսօր ես նստած լինեի տանը՝ կոտրված, կյանքի հարվածներից ընկճված, մարած հայացքով, որքա՜ն մարդիկ կխղճային ինձ։

Կասեին. «Խեղճ աղջիկ, ինչքա՜ն բան է ստիպված եղել տանել»։

Բայց բավական է, որ կինն իր ապրած բոլոր դժվարություններից հետո ոտքի կանգնի, կրկին սիրի ինքն իրեն, ընտրի երջանկությունը, սկսի ապրել վառ, ազատ, առանց ուրիշների դատապարտումից վախենալու, և նույն մարդիկ սկսում են նրան քննադատել ու դատապարտել։

Որովհետև հասարակությունը սովոր է կարեկցել ուրիշի ցավին, բայց միշտ չէ, որ կարողանում է ընդունել ուրիշի ազատությունը։

Եվ հենց այստեղից էլ սկսվում է մատրիցայից դուրս գալու ճանապարհը։

Երբ դադարում ես ապրել ուրիշների վախերով գրված սցենարներով։

Երբ հասկանում ես, որ զոհաբերությունը սրբություն չէ, իսկ տառապանքը՝ քո պարկեշտության ապացույցը չէ։

Երբ դադարում ես փորձել արժանանալ երջանիկ լինելու իրավունքին։

Ես այս աշխարհ չեմ եկել ուրիշների սպասելիքներին համապատասխանելու համար։ Եվ դուք՝ նույնպես։

Աստված մեզ կյանք է տվել ոչ թե այս աշխարհի զոհը դառնալու, այլ այն լիարժեք ապրելու համար։

Եվ եթե իմ ազատությունը ինչ-որ մեկին նյարդայնացնում է, հնարավոր է՝ այն պարզապես հիշեցնում է նրան այն ազատության մասին, որն ինքն իրեն արգելել է։

Ես ընտրում եմ ապրել։ Ոչ թե գոյատևել։ Ոչ թե համբերել։ Ոչ թե փորձել արժանանալ ինչ-որ բանի։ Այլ ԱՊՐԵԼ։

Եվ ամենակարևորը՝ ես այլևս հասարակությունից թույլտվություն չեմ խնդրում երջանիկ լինելու համար»։