«Ես հիմա կալցոն քաշում եմ․ բոլորին կփոխանցես, որ էս դիրքը հանձնողի․․․»․ Պատմություն, որ ճմլում է մարդու սիրտը

«Ես հիմա կալցոն քաշում եմ․ բոլորին կփոխանցես, որ էս դիրքը հանձնողի․․․»․ Պատմություն, որ ճմլում է մարդու սիրտը

— Կամանդիր, մի տեսակ ես, ինչա՞ եղել․
— Բան չէ, նորմալ ա ամեն ինչ, մի հատ աղը տուր․
— Կես ժամից պիտի պոստավոյին փոխենք․
— Ըհը, եթե կես ժամ ձգենք․
— Ի՞նչ․
— Հ՞ը, բան ասի՞ր կամանդիր․
— Չէ, չէ․․․

— Տապիկնա զանգում, մեկդ պատասխանեք․
— Ես կպատասխանեմ, թողեք… լսում եմ․
— Կամանդիր, շարժ կա, մեր կողմ են գալիս, մի քանի հոգի են․
— Ընդունեցի…. տղերք, հելե՛ք, դիրքավորվե՛ք, ես կապ տամ գունդ ու գամ, չկրակեք հանկարծ, լսում ե՞ք, չկրակեք․

— Այ թե ինչի՞ համար էիր սենց դիլխոր կամանդիր ջան, չմտածես․
— Պարո՛ն փոխգնդապետ, մեր դիրքի ուղղությամբ են գալիս․
— Քանի՞ հոգի են․
— Թիվը չեմ իմանում, բայց շատ են․
— Մինչև մեր հասնելը՝ պատասխանատվությունը թողնում եմ քո վրա, շարժվիր ըստ պահի անհրաժեշտության… դիմացեք տղերք, գալիս ենք․

— Լսու՛մ եմ․
— Տղերք, ոչ մեկդ չկրակի հանկարծ, թողեք թող գան․
— Կամանդի՛ր, բեր հենց հիմիկվանից մաղենք պրծնենք էլի․

— Ասում եմ չկրակեք հանկարծ, տղե՛րք ջան չանեք տենց բան, թողեք թող գան, չկրակեք, լսում ե՞ք, չկրակեք, թող գան, չկրակեք, հանգիստ, մի՛ լարվեք, ուրիշ բանի մասին մտածեք, հանկարծ չկրակեք․

— Արդեն շատ մոտիկացան կամանդիր․
— Ձեն մի հանեք, թողեք գան:

— Ո՞վ ա տենում վերջը, երևու՞մ ա, սաղ հավաքվեցին, թե էլի են գալիս․
— Սաղ եկել են, հետևից էլ մարդ չկա․
— Դե որ սաղ եկել են, գյուլլեք տղերք, սատկացրեք, փռեք գետնին, գյուլլեք ձեր ցավը տանեմ, հանուն հայրենիքի գյուլլեք: Տղերք ով սաղ մնաց՝ օտպուսկ եմ ուղարկելու, գյուլլեք:

— Ա օտպուսկա կպել տղե՜րք, պադվադիտ չանեք․
— Տնաշենները ինչ էլ շատ են:

— Լսում եմ, պարո՛ն գնդապետ․
— Տղես վիճակը ո՞նց ա, գալիս ենք արդեն շուտով կհասնենք․
— Դեռ դիմանում ենք, շատ են, շնից շատ են, վիրավոր ունենք, բայց մեզնից լավ ա կռվում․

— Գալիս ենք տղերք, հասնում ենք:
— Չուշանաք, խնդրում եմ:

— Տղերք հեսա գունդը հասնումա, դիմացեք․
— Կամանդի՛ր , էն գռանատը մոտդա՞
— Հա, խի՞
— Հեչ, ուղղակի․
— Կեսդ վիրավորներին օգնեք, կեսդ գյուլեք: Ով չի ձգում, թող սարով հետ իջնի․
— Իջնելը ավելի դժվարա, քան ստեղ մնալը, իջնել չկա:

— Պարո՛ն գնդապետ.
— Ասա տղես, երկու րոպեից հասնում ենք, ասա:
— Պարո՛ն գնդապետ… խնդրում եմ բոլորին փոխանցես, որ… որ էս դիրքում…
— Ասա լսում եմ , ասա ձենդ ինչի՞ ա կորում, խոսա, մի՛ անջատի:

— Էս դիրքում, իմ տղերքի արյունն ա թափվել, ստեղ իմ ախպերներն են կռվել… էս հողի վրա պայքար ա եղել, ես էլ հիմա կալցոն քաշում եմ ու ուզում եմ բոլորին փոխանցես, որ էս դիրքը հանձնողի մերը…

— Ալոոո, էտ ի՞նչ ձեն էր, պատասխանի՛․․․ պատասխանի տղե՛ս, հրամայում եմ, պատասխանի՛…

Արցախյան պատերազմի ՀԵՐՈՍ՝ ՌՈԲԵՐՏ ԱԲԱՋՅԱՆ․․․ Հավերժ փա՛ռք։